Terugkijkend op de afgelopen 53 jaar is het onvoorstelbaar dat ik, en mijn generatie, zo lang hebben kunnen overleven!
Als kind zat ik samen met mijn broertjes en zusje in de auto. Zonder kinderzitjes, gordels of airbags reden we hobbelbonkend duizenden kilometers naar landen waar we met open mond bestaard werden in auto’s die qua omvang en degelijkheid nog niet de helft waren van de gemotoriseerde veiligheidstanks waarin men zich tegenwoordig placht te vervoeren.
Na die spannende avonturen sliepen we thuis weer in onze bedjes die waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol met lood en cadmium. De deuren en ramen van de huizen waar we woonden bedreigden continue onze tere vingertjes en waren we op onderzoekingstocht dan konden we de medicijnflesjes uit de apotheek gewoon open krijgen, net als overigens de fles met bleekmiddel.
Overdag speelden we buiten. We bleven de hele dag weg en hoefden naar huis als de straatlantaarns aangingen. Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon mee. We fietsten zonder helm. We bouwden zeepkisten en na de eerste rit, vanaf het talud bij het spoor, bleek een rem toch wel nuttig te zijn. We groeven holen en ondergrondse hutten in het Indianenbos, dat alleen bekend was bij mijn broertjes en m’n vriendjes. Soms stortte er wel eens een hut of hol in en dan groeven we weer verder. We bedachten zelf spelletjes met stokken en tennisballen. Met de stokken prikten we elkaar bijna nooit in de ogen.
We sneden ons of braken onze botten en tanden. Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld hadden waren we zelf. Er werd niemand voor aangeklaagd. We hadden vechtpartijen, sloegen elkaar blauwe ogen of trapten bordkartonnen slaapkamerdeuren in. Soms hadden onze daden consequenties. Dat was logisch en daar kon zich niemand voor verstoppen. Als iemand van ons iets verbodens had gedaan, was het normaal dat onze ouders ons er niet uithaalden. In tegendeel, ze waren het met de politie eens!
We dronken water met de mond aan de kraan in plaats van uit een fles. We aten koekjes, brood met dik boter, dronken limonade op verjaardagsfeestjes en werden evengoed niet te dik. We dronken met vrienden uit dezelfde fles en niemand ging daar dood aan. We aten wurmen en die leefden niet voor altijd in onze magen verder.
We hadden geen: Playstation, Nintendo, X-box, Videogames, 64 TV-zenders, Videofilm,Surround-sound, een eigen TV,computer en Internet-chatrooms.
Wat wij hadden waren VRIENDEN. We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar hun huis en belden aan. Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te bellen. En dat zonder van te voren af te spreken en zonder dat onze ouders dat wisten.
Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op... Hoe was het in godsnaam mogelijk? We deden het allemaal zelf……………
Tja…….. dat ik deze leeftijd gehaald heb.
(tekst ontvangen van een goede vriend, is van toepassing op eenieder die ietsje ouder is)
]]>Spannend is dit alles nog niet. Inspiratie komt meestal wel vanzelf, maar ik zal voor ideeën ook bij de mede loggers in de keuken kijken.
De komende weken ontkomen we er niet aan om naar het EK 2004 te kijken. En dan vooral naar het EK 2004 spel. Wat gaan we doen als webloggers.
Waauw, na dag 1 staan de webloggers bovenaan. Casa 2e en ik 8e. Reden om trots op te zijn.
Ik stop er mee, morgen is het weer vroeg dag. Maar ik maak graag de afspraak dat vanaf maandag de spetters er af gaan vliegen.
Vanuit Dommelen zeg ik houdoe.
Maar om eerlijk te zijn: ik volg natuurlijk wel alles, maar bekijk niet alle TV wedstrijden. Denk ik nu, maar als het spannend wordt verander ik misschien wel. Morgenavond wil ik Portugal toch wel even zien. En waarschijnlijk ook Spanje tegen Rusland. Morientes is mijn favoriet, maar .... ik ben ook benieuwd naar het effect van de Russische vrouwen. Als ik het goed heb gehoord op de autoradio zijn ze te zien op www.pk.ru.
Overigens denken we ook terug aan het EK 2000. In Eindhoven mocht ik er bij zijn als manager Media Operations. Een heel bijzondere ervaring. En ik herinner aan de eerste wedstrijd in Eindhoven op tweede Pinksterdag: Portugal tegen Engeland. Een van de mooiste wedstrijden van het toernooi. Engeland binnen twintig minuten met 2-0 voor en toch verliezen met 2-3.
Ik denk dat ik maar even stop. Dit verhaal is niet meer dan een test, maar wel meteen een test met inhoud. En daar ga ik natuurlijk voor. Casa heeft een uitermate duidelijke handleiding geschreven dat ik hem alleen al niet mag teleurstellen. Ik denk dat het wel lukt. Wel vraag ik mij nog af hoe ik mijn publiek bereik, want daar doe je het toch voor. Iemand een idee? Ja, wie is nou die iemand? De eerste lezer. Moet ik een prijsje beschikbaar stellen. Casa mag niet meedoen, want dat is in de familie.
Vrijdagavond na negenen in Dommelen. Iedereen vanuit dit brouwersdorp een prettig weekend gewenst.
Harry